Verteld door Robert.
“Alles wordt zwart…”
“Meneer De Vries, wakker worden¨, hoor ik in de verte roepen. Langzaam komt de wereld weer binnen. “Ah, gelukkig, u bent er weer¨, hoor ik de verpleegster zeggen. Verdwaasd kijk ik om me heen. Wat is er gebeurd? “Voelt u zich al wat beter?´, hoor ik vragen. En dan komen de herinneringen weer naar boven. Ik heb net de hockeywedstrijd met mijn team gewonnen. Het is een spannende wedstrijd geweest, die op 6-5 in ons voordeel beëindigd werd. Omdat ik nog geen zin heb om naar huis te gaan, besluit ik naar de wedstrijd van de dames te gaan kijken, die hun wedstrijd na de onze spelen. Ik sta bij de afzetting van het veld het spel te volgen als er twee speelsters vlak voor mij langs achter de bal aan jagen. Eén van hen haalt uit met haar stick en dan ineens wordt alles zwart.
Nu ik wakker ben, wil ik graag weten wat er is gebeurd. “Ik zal de dokter er even bij roepen”, stelt de verpleegster voor en ik heb geluk, die blijkt net in de buurt. “U kreeg die harde hockeybal precies tegen uw slaap, meneer De Vries. De ambulance is gebeld toen u tegen de vlakte bent gegaan. Straks gaan we even een CT-scan maken om te zien of er iets met uw hersenen aan de hand is. U moet ik elk geval ter observatie een paar dagen hier blijven. Hebt u familie die wat spullen, zoals uw pyjama en toiletspullen kunnen komen brengen?”, legt de arts uit. Nadat ik dat bevestigd heb, lig ik alles nog eens te overdenken. Als het bezoekuur in de avond is, komen mijn vader en moeder de spullen brengen die ik nodig heb. Ik kan ze gelukkig vertellen dat de scan niets onrustbarends heeft opgeleverd.
De volgende dag wordt een lange, vermoed ik. Ik verwacht geen bezoek. Wel voeren de verpleegsters de nodige checks bij mij uit en praat ik af en toe met de andere zieken die op mijn kamer liggen. Ik kom er goed vanaf, denk ik bij mijzelf, ik heb alleen een stevige hersenschudding. Enkel rust houden is het devies, krijg ik te horen en ook dat ik morgenavond weer naar huis mag. Ik licht met mijn mobiel mijn ouders in, zodat ze me kunnen halen en moet alleen nog de middag door. Een lange middag.
Dan zwaait de brede zaaldeur open. Daar staat een jongedame met een bos bloemen in de handen. Ze tuurt langs de bedden. Dan loopt ze op me af. “Robert De Vries?”, vraagt ze. Ze ziet de verbazing in mijn ogen en zegt: “ik ben het, Annelies Bos, ik heb u het ziekenhuis in geslagen”. Dat brengt een brede lach op mijn gezicht. Er klinkt opzet in haar opmerking, maar dat zal ze vast niet bedoelen. Zeker niet, we moeten er beide om lachen. Als een verpleegster de bloemen in een vaas zet, schuift ze een stoel tot vlak naast mijn bed. Tot mijn verbazing legt ze een hand op mijn arm. “Het spijt me zo Robert”, zegt ze zacht. Als ik uitleg dat ze er niets aan kon doen, klaart haar gezicht meteen weer op. “Ik wilde dat ik het weer goed kon maken”, laat Annelies me weten, terwijl ze zachtjes over mijn arm strijkt. Na haar vertrek moet ik maar steeds aan die zin denken. Natuurlijk weet ik wel hoe ze het weer goed kan maken, maar dat heb ik niet gezegd. Wel hebben we nummers uitgewisseld, want ze wil me na een poosje kunnen bellen om te vragen hoe het met me gaat.
Het is een maand na mijn opname. Ik ben thuis goed hersteld. Misschien komt dat wel door alle appjes die ik van Annelies heb gekregen. Na een poosje besluiten we te beeldbellen, hetgeen steeds gezelliger en persoonlijker wordt. Soms is het ronduit ondeugend wat we elkaar zeggen. Juist dat brengt ons steeds dichter bij elkaar. Het maakt dat ik elke dag en steeds meer naar contact met Annelies uitkijk. “Ik moet nog wat goed maken met jou, weet je nog?”, zegt ze op een keer. We lachen er hartelijk om, waarop zij vraagt wanneer ze eens langs zal komen. Het is duidelijk: ze wil me beter leren kennen en ik zou liegen als ik zeg dat dit niet wederzijds is.
“Tijd om het goed met jou te maken…”
Het is gek, vanaf het eerste moment dat we elkaar begroeten is het net of we elkaar al heel lang kennen. Bij binnenkomst hebben we elkaar vastgepakt en gezoend. We zijn bij elkaar op de bank gaan zitten en kwebbelen honderduit over onze levends. De hapjes en drankjes gaan erin als koek. De tijd snelt voorbij. Ik moet morgen weer vroeg naar mijn werk. Daarom kijk ik op de klok. Annelies ziet het en begrijpt dat het nu of nooit is. “Nou kom op Rob, tijd om het goed met jou te maken”, zegt ze met een stem die niets te raden overlaat. Die klinkt zacht, maar ook uitdagend, ja zelfs opgewonden. Zomaar uit het niets slaat de gezelligheid om in een stemming waar ik wel naar heb verlangd, maar niet aan toe heb durven geven.
“Ga maar eens lekker onderuitgezakt op de bank zitten, dan zal ik jou eens lekker klaarmaken”, nodigt ze me uit. Ik begin zo aan haar zwoele stem te wennen, dat die me helemaal niet meer verbaast. Ik heb lang gedacht dat het altijd mannen waren die het initiatief tot dit soort daden namen, maar Annelies bewijst dat het ook anders kan. Ze staat op van de bank en loopt naar me toe. Kordaat trekt ze aan de veters en gooit daarna mijn schoenen een eind verder op het kleed. Vervolgens sjort ze aan mijn lange broek en voordat ik het weet hang ik uitgestrekt en in mijn boxershort op de bank. Ze kruipt nu tussen mijn benen en streelt over de stof van mijn boxer. “Eens kijken of er al wat leven in zit”, lispelt ze.
Wat ik nu voel opkomen is niet alleen een gevoel van opwinding, maar ook dat heerlijke gevoel van bloed dat mijn penis vult. “Ah daar komt ‘ie al”, hoor ik Annelies tevreden jubelen. Ze haakt haar vingers om het elastiek van mijn short en trekt die omlaag. Als ik omlaag kijk, zie ik tot mijn grote vreugde dat mijn lid tot optimale grootte is gegroeid. “Oh schatje”, zucht ik als ze mijn erectie omvat met een hand. Ze knijpt er zachtjes in. “Mmm die is lekker hard joh, geweldig”, hoor ik haar zeggen.
Dan zet ze haar duim en wijsvinger op het randje van de eikel en trekt vervolgens de voorhuid omlaag. Tevreden zie ik hoe ze met een vrolijk stemmende blik de kop bestudeert. Daarna steekt ze haar tong uit en likt keer op keer over het toompje. Een huivering trekt door mijn lijf, zo gevoelig is het. Van spanning klemmen mijn ballen zich tegen mijn onderlichaam. En dan zie ik het mooiste wat ik maar bedenken kan: Annelies neemt mijn penis in haar mond, terwijl ze met grote, verlangende ogen mij aankijkt. Dat wederzijdse verlangen, wat is dat schitterend en opwindend.
“Dit ga ik niet meer lang volhouden…”
Dan beweegt ze met een draaiende beweging haar hand over de schacht, terwijl ze vol overgave aan mijn eikel likt en zuigt. Dit ga ik niet meer lang volhouden, zoveel is zeker. De spanning in mijn bekkenbodem neemt toe, mijn ballen verlangen naar verlossing. “Kan ik dat wel doen?”, flitst het even door mijn hoofd, maar het is al te laat. Ongecontroleerd geven mijn hoofd en lichaam zich over. Pardoes spuit ik mijn sperma in haar mond, straal na straal. Omdat ze mijn penis nog steeds in haar vuist houdt, staat die rechtop. Annelies laat het warme zaad zo over mijn eikel, schacht en haar vingers lopen.
“Wow, was dat even lekker zeg, wat kun jij dat goed”, complimenteer ik haar. Ze kijkt me lachend aan. Daarna pakt ze mijn boxershort van de vloer en veegt me een beetje schoon ermee. “En jij dan lieverd?”, vraag ik, “wil je dat ik ook wat bij jou doe? Dat doe ik graag.” Ze legt uit dat het voor haar de tijd van de maand is. Ze vertelt dat ze, als ze ongesteld is, juist veel zin in seks heeft, maar dat we elkaar daar nog te kort voor kennen. En dat ik nu aan de beurt ben om wat goed te maken. “Volgende week bij mij?”, vraagt ze. Dat aanbod sla ik zeker niet af. Ik vraag me af of het had moeten gebeuren met die bal tegen mijn hoofd. De gevolgen zijn immers fantastisch! Het wederzijdse verlangen naar meer is onontkoombaar. Wat een vooruitzicht.
